Εκεί που δένεται τ’ ατσάλι, σκαμμένα πρόσωπα, χέρια γεμάτα πληγές από τη θέρμη του σίδερου. Και μέσα στα στέρνα, που φουσκώνουν από την αδικία της άγριας εκμετάλλευσης, φουρτούνα φοβερή που σιγολιώνει αντοχές μπροστά στην ανεργία. Η αδιαντροπιά, η ξετσιπωσιά, η πρόκληση – ονόμασέ την όπως θες – του εργοδότη στην απέναντι όχθη, πόλεμος ενάντια στη ζωή. Οι χαλυβουργοί δείχνουν το δρόμο του ταξικού αγώνα για όλους μας. Σηκώνουν το βάρος της επίθεσης όλου του συφερτού της κεφαλαιοκρατίας. Σηκώνουν το βάρος του δίκιου των παιδιών μας, που άνεργα σιγολιώνουν στην απελπισία. Σηκώνουν το βάρος του διωγμένου από τη δουλειά που μόλις χθες του ‘κλεισαν την πόρτα της αξιοπρέπειας. Ξέρουν αυτοί. Κάπου εκεί στη γειτονιά του, σε κάποια ουρά διακονιαρέων το μέλλον του, με το τενεκεδάκι της ανθρώπινης ταπείνωσης, σήμα κατατεθέν της «σύγχρονης ζωής» των δανειστών, των τοκογλύφων, που χρέωσαν γενεές – γενεών. Σαπιοκοιλιές που δε χορταίνουν. Όσο τρώνε, τόσο ανοίγει η όρεξή τους. Οι χαλυβουργοί σηκώνουν το βάρος του πολέμου, που κλιμακώνεται από το «μαύρο» μέτωπο της ντόπιας πλουτοκρατίας και των πολιτικών της εκφραστών, με πολύ συγκεκριμένο όνομα: ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ – ΕΕ – ΔΝΤ. Ονόματα, που θα μείνουν στην ιστορία που γράφουν οι λαοί με την ταξική τους πάλη, εφιαλτικά απομεινάρια ενός κόσμου, που πεθαίνει κάτω από το βάρος του δίκιου των κολασμένων της γης. Οι χαλυβουργοί ξέρουν!! Αντέχουν, ατσαλώνονται στην ταξική σύγκρουση. Γνωρίζουν ότι σηκώνουν το βάρος της ταξικής πρωτοπορίας. Χρέος όλων μας η ταξική αλληλεγγύη. Ν’ αντέξουν πρέπει. Τώρα, που δένεται τ’ ατσάλι από νου και χέρια εργάτη, αγρότη, άνεργου από τη νέα γενιά, τις γυναίκες στην πορεία της ταξικής σύγκρουσης, της απειθαρχίας στους νόμους της εκμετάλλευσης, με σκοπό και στόχο τη Λαϊκή Εργατική Εξουσία, δε χωρά καμιά ολιγωρία. Ο φόβος μας να είναι ένας και μοναδικός. Μήπως ΕΚΕΙΝΗ Η ΩΡΑ μάς βρει στον καναπέ της αδιαφορίας, της απογοήτευσης, της απαξίωσης της δύναμης του ΛΑΟΥ. Να ΄μαστε όλοι ξάγρυπνοι. Να πυκνώσουμε τις απεργιακές φρουρές για να περιφρουρήσουμε το δικαίωμά μας στη ζωή. Ν’ ανοίξει ο δρόμος της ανθρώπινης ευτυχίας για τις γενιές που έρχονται. Μαζί με τους χαλυβουργούς – μπροστάρηδες, στους δρόμους του αδιάλλακτου αγώνα. Ναι! Είναι συνθήματα! Μη βιάζεσαι μικροαστέ κριτή, αστέ συκοφάντη. Η ιστορία γράφεται με ταξικά συνθήματα και πάλη. Ο πραγματικός πολιτισμός θέλει τα παιδιά του κόσμου να χαμογελάνε στη ζωή και όχι ν’ αναθεματίζουν την ώρα που γεννηθήκανε. Το ξέρω ότι έχετε βουλοκέρι για τα αιτήματα της τάξης που παράγει τον πλούτο που εσείς εκμεταλλεύεστε. Δεν είναι μακριά η ώρα για την κατάργηση της εξουσίας σας. Θα φροντίσουμε εμείς γι’ αυτό. Οι χαλυβουργοί μας δείχνουν το δρόμο!!!
Γιάννης Κορφιάτης
Συνταξιούχος δάσκαλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου